Esther

Het is 13 september 2002, onze zoon is ruim 3 maanden oud, als ik met een feestelijk gevoel in het zonnetje naar huis loop. In mijn hand een Testament en een Akte van Overeenkomst. Niks feestelijks aan zou je zeggen: op papier moeten zetten dat “de intentie van partijen is om, na de geboorte van bedoeld kind, samen verantwoordelijkheid voor diens opvoeding te nemen” en wat er met mijn bezittingen gebeurd mocht ik komen te overlijden. En toch voelt het zo. Vanaf vandaag zijn we met zijn vieren voor zolang we leven aan elkaar verbonden. Voor Eeuwig in de Echt verbonden maar dan anders.

4? Ja, 4!

Onze zoon heeft 3 ouders, 1 moeder en 2 vaders. Op zijn geboortekaartje schreven we Hoe 1 + 1 vier kan worden Want zo logisch voelde alles voor ons. Toch bleek dat binnen de wetgeving helemaal niet zo te zijn. We hebben flink moeten zoeken naar een hypotheek verstrekker die ons herenhuis waarin we een beneden- en bovenwoning zouden bewonen als 1 koop op 3 namen wilde zetten.

Inmiddels wonen we in 2 huizen naast elkaar en hebben we 2 zoons van 15 en 12. Ze zijn beide op mijn adres ingeschreven omdat je nu eenmaal niet op 2 adressen ingeschreven kunt staan. Dat vond de belastingdienst dan weer verwarrend omdat we beide een beroep deden op het kindgebonden budget. De inspecteur wilde als bewijs een ouderschapsplan zien waarin benoemd staat hoe de verdeling van zorgtaken is. In de Akte van Overeenkomst staat behalve zoals hierboven genoemd zinnetje uitgebreid hoe we de kosten van die opvoeding zullen delen maar niets over zorgtaken.

Als de vaders met de jongens op vakantie gaan hebben zij een door mij ondertekende verklaring met een kopie van mijn paspoort nodig voor het geval er bij de douane gedacht wordt dat onze kinderen, die mijn achternaam dragen, ontvoerd worden. Formulieren die ingevuld moeten worden bij inschrijving van een kind op school of bij een sportvereniging geeft maar ruimte voor 2 ouders terwijl het bij calamiteiten toch echt handig is een van ons 3en te kunnen bereiken.

Bij een bankinstelling leverde het hebben van 2 huishoudens een hilarische doch schrijnende situatie op. De jongens hebben inmiddels hun eigen betaalrekening en zowel bij mij als bij hun vaders ieder een spaarrekening. Aan de balie vraag ik of de betaalrekeningen van de kinderen aan mijn internetbankieren gekoppeld kunnen worden. Voor ik het weet zijn niet alleen de rekeningen van de kinderen maar ook die van hun vaders aan mijn bankieren toegevoegd. Wij hebben geen geheimen voor elkaar maar dit is niet echt de bedoeling! Het wordt gelukkig gauw terug gedraaid maar dan blijkt dat het correspondentie adres van de betaalrekeningen op het adres van de vaders is komen te staan. De dame achter de balie kan dit niet wijzigen want “dit zou ik zelf zo in het systeem hebben gezet”. We komen er niet uit ook al leg ik uit dat ik de rekeningen vanuit mijn beveiligde internetbankieren omgeving voor de kinderen heb afgesloten.

Voordat wij ouders werden waren wij al bevriend met elkaar en hadden we al een ware ‘relatie-test’ achter de rug: 3 weken backpacken door Turkije. We zijn pragmatisch ingesteld en hebben al die officiële regelingen nooit als wantrouwen naar elkaar gezien gelukkig. We gunnen elkaar de tijd en ervaringen die het ouderschap met zich meebrengt en geven elkaar de ruimte om ook vaardigheden te ontwikkelingen die nogal onwennig en onnatuurlijk aanvoelen.

Zo heb ik mogen leren dat de verzorgende taken prima door een vader uitgevoerd kunnen worden ook al schoot mijn lijf in opperste staat van paraatheid telkens wanneer er een schone luier verschoond of ziek kind verpleegd moest worden. Op de dagen dat de kinderen niet bij mij zijn mag ik mijn aandacht op andere zaken richten. En toegegeven, de jongens zijn veel beter af bij hun vaders wanneer er sprake is van bloed of heftige kneuzingen. Aan een flauwvallende moeder heb je helemaal niks dan hoor!

We zijn een gezin als ieder ander. De kinderen gaan naar school, nemen vriendjes mee naar huis. Wij hebben onze werk en zorgdagen op elkaar afgestemd zodat er altijd een ouder beschikbaar is. Een sociaal leven met en zonder de kinderen. Op school of bij de huisarts is nooit vreemd opgekeken als we met 3 ouders sterk op het spreekuur komen met ons kind. Wie ons in het dagelijks leven kent weet dat wij niet uitzonderlijk zijn. We vieren vakanties, verjaar- en feestdagen gezamenlijk of apart al naar gelang de behoefte. Ook al wonen we in 2 huizen. Oudste had er laatst een mooie beschrijving voor: jullie zijn meer dan vrienden en ouders. Jullie zijn gewoon getrouwerette!