Michel en Eise

Geachte minister heer Dekker,

Ook wij willen van de gelegenheid gebruik maken u ons verhaal onder uw aandacht te brengen. Net als vele anderen, zien wij de noodzaak dat de regelgeving op Meerouderschap en op Draagmoederschap snel aan goede en duidelijke regelgeving moet voldoen. Bij deze ons verhaal en wellicht herkent u één van ons. Onze volledige route in de kinderwens is te lezen in ons blog en op onze facebookpagina, waarvan wij aan het eind van dit bericht u het adres zullen geven.

De beknopte versie is deze:

Wij startten onze kinderwens-route goed 5 jaar terug. Twee mannen die samen een diepgewortelde kinderwens hebben……kon dat wel? Wij en een vriendin van ons vonden en vinden zeker wel! Zij bood ons aan een kindje voor ons te dragen, echter niet met eigen eicel. Na dit verhaal gedeeld te hebben in de vriendenkring bood een andere vriendin zich aan als eiceldonor. We dachten onze droom dichtbij te zien komen en hebben uiteindelijk ALLE ziekenhuizen en klinieken in Nederland aangeschreven en gebeld. Echter overal kregen wij een dikke ‘Nee’.

Het gaat hier om een hoogtechnologische zwangerschap tot stand brengen. Deze behandeling, de ICSI/IVF-behandeling, vindt dagelijks plaats in Nederland. Vooral omdat wij eerlijk het hele proces zijn ingegaan, kregen wij overal de deksel op de neus. Het klopt dat de behandeling een ‘eenvoudige’ is en veelvuldig plaatsvindt, maar niet voor twee mannen! “Een kind hoort bij de moeder”, is een kreet die wij in meerdere ziekenhuizen en klinieken te horen kregen. Wij en een advocate vonden dit vallen onder onderscheid maken, omdat de behandeling wél bij lesbiennes, alleenstaande vrouwen en hetero-paren gedaan wordt. Enkel en alleen omdat wij twee mannen zijn, werden wij uitgesloten.

We hebben melding gemaakt bij het College voor de Rechten van de Mens en hebben aldaar twee zittingen gehad; één tegen de VU-mc en één tegen de toenmalige kliniek NijeGeerten. Het College komt gebruikelijk na 8 weken met een oordeel. Vanwege de complexiteit kwam dat oordeel voor ons pas na 10 maanden! Het was een half A4-tje met als oordeel; “Er is voor beide heren geen medische noodzaak een kind te krijgen” U begrijpt onze verontwaardiging; ten eerste de duur van het wachten op het oordeel en ten tweede het oordeel zelf. Voor wie is er immers wél een medische noodzaak een kind te krijgen? Voor niemand toch…..?

We moesten het echter met het oordeel doen……..en zoeken naar andere mogelijkheden een eigen kindje te krijgen. Eén van ons had in deze periode vaker contact met enkele kamerleden en een bewindsvrouw. Deze laatste liet eens weten; “Waarom worden deze heren niet geholpen? Het kan…..het mag…..” In onze ogen komt dat doordat de artsen de uiteindelijke beslissing mogen nemen of zij een behandeling wel of niet verrichten. ZIJ bepalen dus of het kan en mag……..

De Staatscommissie werd in deze periode ook in het leven geroepen. Ook daar zijn wij bij betrokken geweest. Gelukkig zijn zij na dik twee jaar met een heel positiefe eindconclusie gekomen en zijn er vele aanbevelingen richting het kabinet gegaan.

Met vele omwegen en overwegingen bood een schoonzuster van een vriendin uiteindelijk aan voor ons een kindje te dragen. Geheel uit liefde! De gun-factor bij deze vrouw was zó groot en haar gezin is compleet. We zijn het traject ingegaan (laagtechnologisch een zwangerschap tot stand brengen wat we dus zelf konden regelen) en op 15 juli 2016 is zij bevallen van een biologisch eigen kindje en één van ons de biologische vader. Onze dochter Sanne!

Tijdens het traject de volgende obstakels tegengekomen; Het FIOM, de Raad voor de Kinderbescherming, we moesten bij een onafhankelijke een medische keuring laten verrichten, een DNA-test etc. etc. Kregen zelfs een keer te horen dat de mogelijkheid bestond dat er via deze Raad een dame naar ons zou komen die ons een Voorleescursus zou geven! Het werd steeds gekker……maar we hebben alles gedaan wat van ons gevraagd werd.

Bijkomend ‘probleempje’ is dat de draagmoeder gehuwd is. De wet zegt dan; “….er wordt een kind binnen een huwelijk geboren en dus is de man de juridische vader” In deze situatie zal dus de juridische vader afstand moeten doen van gezag en ontkennen, de draagmoeder zal afstand moeten doen van gezag, de biologische vader dient te erkennen en krijgt gezag en de partner zal een adoptie-procedure in moeten gaan. Een ingewikkelde kwestie waar ook weer de advocate een rol in krijgt, omdat alles moet voorkomen bij de Rechter. (Inmiddels midden in deze procedure en de rechter heeft uitspraak gedaan)

Excellentie, u ziet…..een heel verhaal en dat ook nog in een notendop. Momenteel zijn er voor (aanstaande) draagmoeders geen klip en klare regels, verwachtingen en/of verplichtingen. Er mag eerder van alles niet, dan wel……. Naar onze mening heeft de Staatscommissie een zeer goed en gedegen onderzoek verricht en is gekomen met zeer goede aanbevelingen in deze. Wij hopen dan ook dat deze aanbevelingen worden overgenomen in het huidige kabinet. Daarmee kan een hoop onduidelijkheid weggenomen worden. De regelgeving die nu geldt voor draagmoederschap is sterk verouderd en dient aangepast te worden.

Dank voor uw aandacht en wellicht ook voor ons blog www.mieseneis.blogspot.nl Wij hopen sterk op uw inzet om de wetgeving op draagmoederschap aan te passen.

Vriendelijke groet,

Michel de Doelder en Eise Molenaar en Sanne